اغلب آنتی اسکالانت های معمول دارای ساختمان مولکولی با گروه های عاملی شامل اسید کربوکسیلیک یا فسفات می باشند. مولکول های پلی اکریلیک با وزن مولکولی پایین ( وزن مولکولی بین 1000 تا 5000 ) شامل چند گروه عاملی اسید کربوکسیلیک بوده و در تولید بسیاری از بازدارنده ها مورد استفاده قرار می گیرد. این ترکیبات کارایی خوبی در جلوگیری از تشکیل رسوب نمک های کربنات و سولفات دارا هستند. اما خاصیت معلق نگهدارندگی محدودی دارند.

سدیم هگزا متا فسفات ( SHMP ) به خاطر کارایی نسبتا خوب و قیمت پایین از بازدارنده های مورد استفاده می باشد. اما از معایب آن عدم پایداری و انحلال سخت آن در محلول می باشد. در حقیقت اگر هر سه روز به طور کامل همزده نشود، سدیم هگزا متافسفات به فسفات ها هیدرولیز شده و در آب های با pH قلیایی یا خنثی رسوب فسفات کلسیم را تشکیل خواهد داد. به همین دلیل استفاده از سدیم هگزا متافسفات به عنوان ماده بازدارنده در سیستم های RO رو به کاهش نهاده است.

ارگانو فسفات ها ترکیبات پایدارتری نسبت به سدیم هگزا متافسفات می باشند و خواص بازدارندگی و معلق نگهدارندگی مشابه SHMP دارا هستند. اما برخلاف SHMP گروه های عاملی آن تجزیه نمی شوند.

پلی اکریلیت های با وزن مولکولی بالا ( وزن مولکولی 6 تا 25 هزار ) خاصیت معلق نگهدارندگی بسیار خوبی دارند. لیکن قدرت بازدارندگی آنها در جلوگیری از تشکیل رسوب کمتر از پلی اکریلیت های با وزن مولکولی پایین می باشد.

گاهی اوقات مخلوطی از پلی اکریلیت های با وزن مولکولی بالا و پایین را انتخاب می کنند تا هردو خاصیت بازدارندگی و معلق نگهدارندگی در حد مطلوبی ایجاد شود. گاهی نیز از مخلوط ارگانوفسفات ها و اکریلیت های با وزن مولکولی پایین برای ایجاد همین خصوصیات استفاده می شود.

یکی از محل های مناسب برای رشد میکروارگانیزم ها تانک های مصرف روزانه آنتی اسکالانت هستند. امکان رشد مواد بیولوژیک در این سیستم ها تا حدی که مسیرهای مختلف پمپ های تزریق را مسدود نموده و تزریق جریان بازدارنده را قطع نماید، نیز وجود دارد. معمولا آنتی اسکالانت یا مواد معلق نگهدارنده حاوی مقداری مواد بایوساید هم می باشند. اما باید در زمان رقیق سازی این محلول ها در تانک های مصرف روزانه دقت کافی مبذول گردد تا غلظت این مواد بایوساید در محلول رقیق از حداقل مقدار موثر کمتر نشود. این مقدار معمولا از سوی سازندگان قید می شود. با توجه به اینکه مواد بازدارنده فرایند ترسیب را کند نه متوقف می نماید، لذا نباید سیستم برای مدت طولانی در حالت فوق اشباع از نمک ها خارج از سرویس باقی بماند. معمولا یک شیر اتوماتیک برقی به طور موازی با جریان دفعی نصب می شود تا درست قبل از سرویس خارج شدن، سیستم باز شده و کل المنت ها از نمک های فوق اشباع تخلیه گردد.