مرکز فروش دستگاه های تصفیه آب و تصفیه هوا
دوشنبه 11 شهريور 1398
ویژگی های شیمیایی آب آشامیدنی _ قسمت اول

1- سختی

سختی آب مربوط به املاح خاصی است که در آب وجود دارند. این املاح شامل کاتیون هایی مثل منیزیم، کلسیم، استرانسیوم، آهن، آلومینیوم، منگنز و مس بوده که با آنیون های بیکربنات، کربنات، کلرور، سولفات، سیلیکات و نیترات به صورت محلول در آب وجود دارند. سختی کل شامل سختی موقت یا سختی کربناتی به اضافه سختی دائم یا سختی غیر کربناتی می باشد. سختی موقت در اثر جوشاندن آب ته نشین می شود و جرم داخل ظروف را تشکیل می دهد و به املاح کربنات و بیکربنات کلسیم و منیزیم مربوط می شود. جوشاندن آب به مدت چند دقیقه باعث تجزیه بیکربنات ها و خارج شدن CO2 و رسوب کربنات های کلسیم و منیزیم می گردد. سختی دائم بواسطه وجود عناصری چون سولفات و کلرورهای منیزیم و کلسیم که در اثر جوشیدن رسوب نمی دهند، پدید می آید. سختی معمولا به میلی گرم در لیتر برحسب کربنات کلسیم بیان می شود.

معمولا مسائل بوجود آمده در اثر افزایش سختی، مانند امکان تشکیل جرم در دیگ بخار و سیستم های آب گرم کن از نقطه نظر اقتصادی مورد توجه قرار می گیرد. آب های سبک تر از 50-30 میلی گرم در لیتر میل به خورندگی از خود نشان می دهند و باید همواره از نقطه نظر قابلیت حل کردن سرب در خود آزمایش شوند یک رابطه آماری بین سختی آب و بروز بیماری های قلبی و عروقی بدست آمده ولی رابطه علیتی در این زمینه مشخص نشده است که هرچه آب سبک تر باشد امکان رویداد بیماری بیشتر می شود. معمولا سبک کردن آب کمتر از 150 میلی گرم در لیتر برحسب کربنات کلسیم انجام نمی گیرد، مگر در موارد صنعتی خاص. طبق پیشنهاد سازمان بهداشت جهانی در سال 1971 بالاترین حد مطلوب سختی برابر 100 میلی گرم در لیتر برحسب کربنات کلسیم بوده و این مقدار به نظر کم و غیر سخت می آید و هیچگونه مطابقتی با حد مطلوب کلسیم که معادل سختی برابر 187/5 میلی گرم در لیتر برحسب کربنات کلسیم می باشد، ندارد. طبق نظریه دستورالعمل های مجمع اروپایی حداقل غلظت سختی آب سبک شده 60 میلی گرم در لیتر برحسب کلسیم ( معادل 150 میلی گرم در لیتر برحسب کربنات کلسیم ) می باشد.

2- مواد معدنی

اجسام جامد حل شده در آب اجزاء کانی آن را تشکیل می دهند. این مواد شامل کلیه آنیون ها و کاتیون های قابل حل و سیلیس و سیلیکات های موجود می باشند. معمولا نتایج آنالیز مواد شیمیایی براساس میلی گرم در لیتر بیان می شوند. به منظور کنترل درست بودن تجزیه نمونه آب، مقادیر برحسب میلی اکیوالان نیز محاسبه می شوند. کاتیون ها شامل کلسیم، منیزیم، سدیم و پتاسیم و آنیون ها شامل کربنات یا بیکربنات، سولفات، کلرور، فسفات، نیترات و سیلیکات می باشند.

(1)- کاتیون ها

کلسیم

کلسیم در غالب آب های طبیعی یافت می شود و میزان آن بستگی به گونه سنگی دارد که آب از آن گذر می کند. کلسیم معمولا به صورت کربنات، بیکربنات و سولفات ظاهر می شود، اگرچه در آب های پرنمک کلرور و نیترات کلسیم را نیز می توان پیدا کرد. کلسیم همراه با بیکربنات سختی موقت یا سختی بیکربناتی آب را باعث می شود. سولفات ها، کلرورها و نیترات ها تشکیل سختی دائم یا سختی غیرکربناتی را می دهند. کلسیم یکی از عناصر اصلی غذای انسان را تشکیل می دهد. ارزش غذایی کلسیم موجود در آب در مقایسه با سایر منابع غذایی ناچیز است و از نظر تندرستی زیاد بودن غلظت آن در آب چندان اهمیت ندارد و زیادی کلسیم به صورت رسوب در آب ته نشین می گردد.

سازمان بهداشت جهانی، حداکثر غلظت کلسیم را 200 میلی گرم در لیتر برحسب Ca ( 500 میلی گرم در لیتر برحسب کربنات کلسیم ) پیشنهاد می کند که مازاد بر این به صورت رسوب می تواند باعث ایجاد مشکلاتی گردد.

منیزم

منیزیم یکی از عناصر معمولی آب می باشد که نمک های قابل حل تشکیل می دهد. منیزیم در آب هم سختی کربناتی و هم بیکربناتی تشکیل داده که معمولا غلظت آن در مقایسه با اجزاء ترکیبی کلسیم کمتر است. غلظت زیاد منیزیم در آب های مصرفی منازل به علت تشکیل جرم در ظروف و همچنین به این خاطر که منیزیم دارای خاصیت مدر و مسهلی می باشد، به ویژه اگر با مقدار زیادی سولفات توام باشد، قابل قبول نیست.

استانداردهای بین المللی سازمان بهداشت جهانی 1971 میزان منیزیم معادل 30 میلی گرم در لیتر را برای سولفات های بیش از 250 میلی گرم در لیتر و حداکثر غلظت مجاز 150 میلی گرم در لیتر را به شرط اینکه غلظت سولفات کمتر باشد، پیشنهاد می کند. هیدروکسید منیزیم به مقدار کمی در pH بالا ( pH برابر 10 و بالاتر ) قابل حل می باشد و این مساله فاکتوری در سبک کردن آب از طریق آهک – کربنات سدیم است.

سدیم

عنصر سدیم علاوه بر اینکه یکی از عناصر فراوان می باشد، به علت حلالیت زیاد آن در آب در بیشتر منابع آب طبیعی یافت می شود. مقدار سدیم از یک تا صدها میلی گرم در لیتر در آب های نمکدار می رسد. حد آستانه طعم سدیم در آب آشامیدنی بستگی به فاکتورهایی چند از جمله آنیون های عمده تر موجود در آب و درجه حرارت آن دارد. غلظت طعم آستانه برای کلرور سدیم حدود 350 میلی گرم در لیتر ( 138 میلی گرم در لیتر برحسب سدیم ) و برعکس آن طعم آستانه برای سولفات سدیم می تواند 1000 میلی گرم در لیتر ( 348 میلی گرم در لیتر برحسب سدیم ) باشد. استفاده از روش های آهک – کربنات سدیم یا تعویض کننده های قلیایی برای سبک کردن آب های سخت باعث افزایش جزئی غلظت سدیم می گردد. افزایش غلظت سدیم از این طریق علاوه بر تاثیر بر طعم آب، برای افرادی که تحت رژیم غذایی با نمک محدود می باشند، زیان آور است.

دستورالعمل های مجمع اروپایی، از سال 1984 غلظت معادل 20 میلی گیرم در لیتر را به عنوان راهنما پیشنهاد می کند و حداکثر غلظت 175 را به 150 میلی گرم در لیتر کاهش داده است. دستورالعمل های مجمع اروپایی این مساله را قبول می کند که ظرفیت سدیم آب های سبک می تواند بیش از ایم مقدار باشد و پیشنهاد می نماید که باید نهایت سعی در پایین نگهداشتن حتی الامکان غلظت سدیم و حفظ سلامت عمومی نمود.

پتاسیم

پتاسیم با وجود اینکه یکی از عناصر فراوان می باشد، غلظت آن در اغلب آب های طبیعی از 20 میلی گرم در لیتر افزایش نمی یابد. دستورالعمل ها حداکثر غلظت را 12 میلی گرم در لیتر و غلظت 10 میلی گرم در لیتر را به عنوان راهنما پیشنهاد می کنند.

مطالب دیگر مقالات آموزشی تصفیه
ویژگی های شیمیایی آب آشامیدنی _ قسمت سومویژگی های شیمیایی آب آشامیدنی _ قسمت دومآب شیلات و عوارض آلودگی آنویژگی های آب خاکستری _ قسمت دومویژگی های آب خاکستری _ قسمت اولفاضلاب نساجی و رنگرزیویژگی های فیزیکی آب آشامیدنیآب خاکستری و ضرورت تصفیه آنآب دام و طیور و عوارض آلودگی آنآب کشاورزی و شاخص های آن
verification
سبد خرید

سبد خرید محصولات

Item removed. Undo