مرکز فروش دستگاه های تصفیه آب و تصفیه هوا
چهارشنبه 02 مرداد 1398
ویژگی های فیزیکی آب آشامیدنی

pH
رقم pH آب یا غلظت یون های هیدروژن، اسیدیته یا قلیائیت آب را مشخص می کند. pH یکی از مهم ترین خواص فیزیک و شیمیایی آب می باشد زیرا که بیشتر روش های تصفیه آب به pH آن بستگی دارد. آب خالص به میزان خیلی کم به یون های H و OH- تجزیه می شود. در اصطلاح عمومی به محلولی خنثی گویند که تعداد یون های هیدروژن و هیدروکسیل آن برابر باشد و در حرارت 25 درجه سانتیگراد و pH=7 آب حالت خنثی دارد. وقتی که غلظت یون های هیدروژن بیش از هیدروکسیل باشد و در pH کمتر از 7، آب دارای خاصیت اسیدی بوده و برعکس اگر غلظت یون های هیدروکسیل بیش از هیدروژن باشد و در pH بالاتر از 7، آب خاصیت قلیایی خواهد داشت.
pH آب آلوده نشده اساسا رابطه بین دی اکسید کربن آزاد (CO2) و مقدار کربنات و بی کربنات را نشان می دهد. آب های طبیعی معمولا دارای pH بین 4 تا 9 می باشند و اکثر آنها به علت انحلال کربنات ها و بی کربنات های قلیایی پوسته زمین کمی قلیاییت می باشند.
آب های اسیدی که از معادن زغال سنگ می گذرند pH پایین داشته و دارای خاصیت خورندگی زیاد و طعم اسیدی یا نمکی می باشند. آب های سخت که از زمین های آهکی می گذرند pH بالایی دارند.

اسیدیته
آب اسیدی نوعی آب است که مقدار pH آن کمتر از 7 باشد. اسیدیته در آب آلوده نشده معمولا توسط دی اکسید کربن حل شده در آب که باعث ایجاد اسید کربنیک ضعیف می گردد بوجود می آید. اسید های هومیک و فولویک و سایر اسیدهای آلی که از تجزیه گیاهان حاصل می شوند، نیز می توانند دلیلی بر اسیدیته آب به شمار آیند، چنانچه این مساله در مورد آب زمین های مردابی دارای تورب ( زغال سنگ نارس ) صادق است.
اگر اسیدیته آب منشا طبیعی داشته باشد، مقدار pH آن معمولا بالای 3/7 می باشد. آب های آلوده شده توسط فاضلاب های صنعتی، اسیدیته کانی آزاد گرفته شده از اسیدهای قوی و نمک های آنها، pH زیر 3/7 دارند. به طور کلی مرز مشخصی برای اسیدیته آب وجود ندارد، ولی شرط اصلی این است که آب خاصیت خورندگی نداشته باشد. عملیات تصفیه آب از جمله روش انعقاد با سولفات آلومینیوم pH آب را کاهش داده و باعث اسیدی شدن آن می شود. آبی که در پایان عمل تصفیه به دست می آید نباید خاصیت خورندگی داشته باشد، در غیر این صورت باید pH آن را به میزان معین تصحیح کرد. اگر pH آبی تصحیح نشده وارد سیستم توزیع گردد امکان خورندگی آن محتمل بوده و می تواند به لوله های بتونی آسیب رسانده و باعث انحلال فلزات سنگین مانند مس و سرب شود.

قلیاییت
قلیاییت آب تقریبا در بیشتر موارد در اثر وجود یون های بی کربنات و کربنات که معمولا همراه با یون های کلسیم، منیزیم، سدیم و پتاسیم می باشند و هیدروکسید در آب است. قلیاییت غالبا براساس مقدار کربنات و بی کربنات برحسب کربنات کلسیم اندازه گیری می شود. قلیایی بودن یک آب می تواند به دلیل ارتباط بین قلیاییت، دی اکسید کربن و مقدار pH در زیر نقطه خنثی (pH=7) به وجود آید. در pH بین 4/6 و 8/3 قلیاییت آب به شکل تعادل بین بی کربنات و دی اکسید کربن می باشد. موقعی که مقدار pH بالای 8/3 باشد، دی اکسید کربن آزاد خاتمه یافته و قلیاییت به صورت کربنات و بی کربنات توام بروز می کند، در حالی که در pH بین 9/4 و 10 قلیاییت به علت وجود هیدروکسید در آب می باشد.
زمانی که قلیاییت به علت کربنات باشد، سختی موقت را نیز تشکیل می دهد و در صورتی که خیلی کمتر از سختی تام باشد، نتیجه اختلاف سختی تام و قلیاییت، سختی غیر کربنات یا سختی دائم می باشد.
آب هایی که سختی تام آنها کمتر از میزان قلیاییت شان باشد حاوی قلیاییت بی کربنات سدیم بوده که تاثیری بر روی سختی کل نمی گذارد.
حد مشخصی را نمی توان برای میزان قلیایی بودن آب مشخص کرد، هرچند غلظت بالای بی کربنات سدیم مسائلی چون مزه را به دنبال دارد و میزان قلیایی بودن آب در انعقادهای شیمیایی تصفیه آن نیز مهم می باشد زیرا ظرفیت بافری به آب می دهد.

قابلیت هدایت الکتریکی
قابلیت هدایت الکتریکی معیاری است جهت سنجش توانایی یک محلول برای انتقال الکتریکی، از آنجایی که این توانایی تابعی از حضور یون های موجود در یک محلول می باشد اندازه گیری قابلیت هدایت الکتریکی نشانگر خوبی در مورد کل مواد حل شده در آب به شمار می آید. واحد قابلیت هدایت الکتریکی میکروزیمنس بر سانتیمتر می باشد. در مورد غالب آب ها فاکتورهای برابر 0/7-0/55 در نظر گرفته می شود که با ضرب کردن این فاکتور در میزان قابلیت هدایت الکتریکی، مقدار مواد حل شده به میلیگرم در لیتر را به طور تقریب می توان به دست آورد. این فاکتور در مورد آب های حاوی اسید آزاد کمتر از 0/55 است و برای آب های پرنمک بیش از 0/70 می باشد. قابلیت هدایت الکتریکی تابعی است از حرارت که در موقع اندازه گیری آن باید درجه حرارت ( معمولا 20 یا 25 درجه سانتیگراد ) قید شود. یکی از مزایای اندازه گیری هدایت الکتریکی، انجام آن در محل نمونه برداری و سهولت کنترل مداوم آن می باشد.

خاصیت خورندگی
تعریف خاصی برای کیفیت خورندگی آب وجود ندارد زیرا فاکتورهایی چند در این خاصیت نقش دارند که هر یک باید جداگانه بررسی شوند. با وجود این در بین عوامل فراوان خورندگی سه صفت ویژه آب خام در خورندگی فلزات به وسیله آن مسئول می باشند. این صفات به شرح زیر است:
1- pH پایین یا اسیدی بودن آب
2- CO2 آزاد بالا، یعنی دی اکسید کربن زیاد
3- عدم وجود سختی و قلیاییت موقت


آب هایی که دارای خاصیت خورندگی می باشند عبارتند از: آب های سبک مردابی، آب های چاه های کم عمق دارای pH پایین با سختی موقت کم و سختی دائم زیاد، آب های آهن دار، آب های گچ و آهک دار با محتوای CO2 بالا، آب های حاوی ماسه سبز و زغال سنگ و آب های دارای کلر و یا کلر آزاد باقیمانده. برای آزمایش خاصیت خورندگی آب می توان آن را مدتی در تماس با پودر سنگ مرمر یا گچ قرار داد. آزمایش های اولیه و نهایی تعیین pH نشان می دهند که آیا آب کلسیم را در خود حل نموده و یا اینکه کلسیم ته نشین شده است. اگر کلسیم در آب حل شده باشد، آب احتمالا بر روی آهن و فولاد و همچنین سیمان خورندگی دارد. مساله مهمی که همواره در مورد آزمایش های خورندگی آب باید کنترل نمود بررسی قابلیت حل شدن سرب در آن می باشد، زیرا از آنجایی که سرب عنصر سمی است و قابلیت تجمع در بدن دارد مسائلی در رابطه با لوله کشی آب از جنس سرب پیش می آید.

مواد معلق
مواد معلق در آب مقدار ذرات را در آن اندازه گیری می کند. این مواد شامل مواد آلی و غیر آلی مثل پلانکتون، خاک و گل و لای می باشند. غلظت مواد معلق در آب های سطحی بستگی به فصول مختلف و چگونگی جریان آب دارد، چنانچه رودخانه هایی که در حال طغیان می باشند چندین هزار میلی گرم در لیتر مواد معلق دارند. مواد معلق موجود در آب معمولا بر اساس معیار وزنی-حجمی اندازه گیری می شوند و این روش هیچگونه اطلاعی در مورد نوع مواد معلق شونده، چگونگی اندازه ذرات و کیفیت مواد نمی دهد.

مطالب دیگر مقالات آموزشی تصفیه
ویژگی های آب خاکستری _ قسمت دومویژگی های آب خاکستری _ قسمت اولفاضلاب نساجی و رنگرزیآب خاکستری و ضرورت تصفیه آنآب دام و طیور و عوارض آلودگی آنآب کشاورزی و شاخص های آناختصاصات ظاهری آب آشامیدنیآب آشامیدنی و اهمیت آنآب سخت _ آب سبکمنشا آلودگی آب
verification
سبد خرید

سبد خرید محصولات

Item removed. Undo